Bir şeyi başarmanın yolu koşullanmak mı? Yeterince motivasyon mu? Yoksa her şeyden önce güdülenme mi?
Sanırım her şeyden önce benliğin inanması ve zoraki uyum . Düşün, gerçekçi ol mesela. Olmasını temenni ettiğin şeyin mutlak kılınması neye borçlu?
O vakit yaklaşımın oluşmasındaki istek gerçekten arzuların mı? Yoksa başarı ya da insanlar için çizdiğin profil mi? Sahi nedir seni buna inandıran?
Hedef koordineli oluşun ve benliğin koşulu evet; asılı bu. İç sesin buna koşullanmış, o vakit bu sensin . Bu seni mutlu ediyor. Okuduğun kitap, yaptığın çilekli pastan, çizdiğin resim, çaldığın enstrüman… Bütün bunlar senin, evet bunlar gelişimin için ideal olan. Haydi yaslan ve düşün, gerçekten koşullanmak mı? Zoraki uyum mu? Hissiyat ve hedef mutlak olmakla beraber, hareket ediyor oluşun bunun kanıtı. Tıpkı senin koşullanman gibi. O vakit kalk ve silkelen, seni mutlu eden şeylere adım at . Hayal et, güzel bir iş çıkacak bundan eminim. Ezgiler çal mesela kap gitarını ve bunu mutlu olmak için yap. Uğraş ve koşullan.
Daha önce yapamadığın şeylere inat motive ol. En büyük temennin bu olmadı mı zaten? Hem ne zaman dış kimlik için uğraştın, insanlar için olmadığın kavuğa girdin ki? İç sesindi seni mutlak kimliğe çeken . O halde neyi eksildi ki güdünün? Kalk ve silkelen, koşullanmış duygun belli… Buna inan ve mutlu ol!
[zombify_post]
0 Yorum